Alle Blog-berichten

|

Dinsdag zijn we naar Grootlaagte geweest, Ruth was nog niet beter maar wonderlijk genoeg op de juiste momenten ging het wel. Veel slaap doet wonderen! Eerst hebben we de families bezocht waar Lee goed contact mee heeft. We schrokken wel want het zijn behoorlijk erbarmelijke omstandigheden waar de San people in leven. Het is al een hele verbetering met de Bush waar ze eerst leefden maar wij vonden het schrijnend. Kleine hutjes met een dak (door een kerk uit Zuid-Afrika geschonken) en verder golfplaten, plastic, takken of een combinatie van mest en zand. Ze koken buiten op een vuurtje en hebben geen toilet of bed. Er liggen her en der wat matjes. De meeste volwassenen hangen rond het huis; er is geen werk en er is een gelaten sfeer, veel mensen hier hebben hoop op verbetering lang geleden al opgegeven. Toch was het fijn om ze een hart onder de riem te steken en complimenten te geven over hoe netjes het terrein eruit zag. Dat deed ze zichtbaar goed.

Toen zijn we naar de basisschool gegaan. Meer dan 200 kinderen hebben het stuk gezien ” jij bent speciaal”. Ze vonden het geweldig, de poppen zorgden voor veel hilariteit! Aan het einde hebben we ze emoties laten spelen en uiteindelijk moesten ze trots rondlopen en zeggen ” ik ben speciaal”, ze waren zo enthousiast en ze glommen en lachten aan het eind. Volgens Lee heel bijzonder want ze krijgen nooit te horen dat ze speciaal zijn, ze groeien op denkende dat ze waardeloos zijn en geen volwaardig mens. Het was een heel bijzondere middag.